Paul Virilio naleĹźy do najbardziej znaczÄ
cych francuskich teoretykĂłw kultury i spoĹeczeĹstwa. Jego Bomba informacyjna jest kronikÄ
ostatnich dni ubiegĹego tysiÄ
clecia. Stanowi bezinteresowne ostrzeĹźenie przed mogÄ
cÄ
rozpÄtaÄ siÄ w niedalekiej przyszĹoĹci wojnÄ
: wojnÄ
informacyjnÄ
.
Virilio przedstawia nie tyle zagroĹźenia wiÄ
ĹźÄ
ce siÄ z rozwojem technologii, co zapowiada pojawienie siÄ interaktywnego systemu, ktĂłrego ekspansja moĹźe pociÄ
gnÄ
Ä za sobÄ
wybuch cyberbomby, czyli innymi sĹowy: uruchomienie katastrofalnej w skutkach reakcji ĹaĹcuchowej, gdy ograniczona dotychczas w swym zasiÄgu wymiana zyska ostatecznie charakter globalny.
NieustajÄ
ce krachy gospodarcze, powtarzajÄ
ce siÄ prĂłby z broniÄ
jÄ
drowÄ
, rozkĹad zarĂłwno sfery politycznej, jak i Ĺźycia spoĹecznego, to zaledwie kilka z oznak zwiastujÄ
cych nadejĹcie Ĺwiata, w ktĂłrym moĹźe powtĂłrzyÄ siÄ tragedia wieĹźy Babel. Wczoraj bomba atomowa, jutro bomba genetyczna, nie zrozumiemy jednak dziaĹania Ĺźadnej z nich, nie odwoĹujÄ
c siÄ do trzeciej, ktĂłrej na imiÄ bomba informacyjna - mĂłwi Paul Virilio.
Autor Bomby informacyjnej urodziĹ siÄ w ParyĹźu w 1932 r. SwÄ
karierÄ zaczynaĹ jako architekt, urbanista i artysta. Po zakoĹczeniu sĹuĹźby wojskowej w czasie wojny o niepodlegĹoĹÄ Algierii, podjÄ
Ĺ studia na Sorbonie z zakresu fenomenologii (pod kierunkiem M. Merleau-Ponty'ego), w ramach ktĂłrych interesowaĹ siÄ przede wszystkim przestrzeniÄ
wojskowÄ
i organizacjÄ
terytorium. BraĹ udziaĹ w majowej rewolcie studenckiej w roku 1968, po czym zostaĹ powoĹany przez studentĂłw na stanowisko profesora architektury w l Ăcole SpĂŠciale d Architecture, gdzie przez kilka lat peĹniĹ funkcjÄ dziekana ds. nauczania. ZostaĹ rĂłwnieĹź redaktorem prowadzÄ
cym sĹynnej kolekcji L espace critique w wydawnictwie GalilĂŠe. W roku 1998 wycofaĹ siÄ z Ĺźycia akademickiego. Jego ostatnie projekty obejmujÄ
m.in. wspĂłĹpracÄ z paryskimi organizacjami zajmujÄ
cymi siÄ problemem mieszkaĹ dla bezdomnych oraz budowÄ pierwszego na Ĺwiecie Muzeum Wypadku. |